Heb je het eerste deel gemist? U vindt hem hier: Noord-Holland-blog „Eerste deel”
In 2005 kon je een vakantiewoning in Nederland nog zonder grote problemen financieren. De koopsom bedroeg 125.000 euro en inclusief de bijkomende kosten ongeveer 130.000 euro. We leenden 30.000 euro in Duitsland en 100.000 euro bij de Rabobank in Nederland. Op 1 augustus 2005 waren we de trotse en bange (alleen ik natuurlijk) eigenaars van een vakantiehuis op Sint-Maarten.
Het huis heeft een oppervlakte van 73 m² en de kavelgrootte is 354 m². We financierden met een effectieve rente van 4,7 procent voor 20 jaar. Na tien jaar moest de rente opnieuw worden vastgelegd en die lag toen op 2,8 procent. De eigendomsoverdracht is een stuk makkelijker dan bij ons. Na de notaristermijn sta je de volgende dag al in het kadaster en alles loopt op rolletjes. Destijds waren de notariskosten met de eigendomsoverdracht zo’n 1.200 euro en de overdrachtsbelasting 1,5 procent van de koopprijs.
Vandaag de dag ligt de overdrachtsbelasting op 8(!) procent, terwijl de extra aankoopkosten met zo’n 1,5 procent gelijk zijn gebleven. De makelaar wordt bij de koop meestal door de verkoper betaald. Natuurlijk kun je voor het zoeken naar een passend huis ook zelf een makelaar inschakelen, maar die wil dan ook zo’n 1,5-2,5 procent courtage van de koopprijs hebben. Wat mij betreft een overbodige post, want op www.funda.nl staat bijna elk aangeboden vakantiehuis. Daarnaast kun je nog op Immoscout of Kleinanzeigen in Duitsland kijken. Dan heb je ook meteen 95 procent van alle aangeboden vakantiehuizen wel gezien. Wel moet ik erbij zeggen dat alle „goede” en populaire vakantiehuizen tot een paar jaar geleden helemaal niet op internet kwamen, omdat mond-tot-mondreclame al voor genoeg gegadigden zorgde. Die tijd is wel zo’n beetje voorbij. Het aantal geïnteresseerden loopt terug, omdat de omstandigheden flink zijn verslechterd.
Als ik nu probeer me te begeven op het gladde ijs van de belastingen op vakantiewoningen in Nederland, zal ik jammerlijk falen – dus dat probeer ik niet eens. Iedereen die nieuwsgierig is, kan dit met de juiste(!) vragen aan kunstmatige intelligentie ontfutselen. Ik geef slechts twee kleine voorbeelden: vanaf 2026 is de btw op verhuur verhoogd van 9 naar 21 procent. Samen met de inflatie moesten we de prijzen voor dit jaar met 14(!) procent verhogen. Daarnaast is er de gewijzigde belasting op inkomen in Box 3, die voor extra kosten(!) van duizenden euro’s zorgt. We gaan nu een ‘sterfte’ van verhuurobjecten meemaken. Enerzijds kunnen veel mensen zich een vakantie zoals voorheen steeds minder veroorloven, en anderzijds vallen de inkomsten van verhuurders weg omdat veel vakantiegangers hun verblijf drastisch inkorten of gewoon thuisblijven. Het zijn immers niet alleen de kosten voor de huur van een vakantiewoning. Alle andere kosten lopen in gelijke mate uit de hand – of het nu gaat om boodschappen, vrijetijdsactiviteiten of een restaurantbezoek. U weet allemaal al waar ik het over heb. Deze begrijpelijke terughoudendheid van vakantiegangers raakt de verhuurders tot in de kern, omdat nu het hele ‘project’ (als het tenminste gefinancierd is of als er met de inkomsten werd gerekend) begint te wankelen. Op de korte termijn zullen sommige vakantiegangers hier nog van profiteren, omdat verhuurders vorig jaar probeerden de ‘dood’ te ontwijken door middel van kortingen (“Kom naar mij! Ik ben niet een van die roofridders die de verhoogde btw aan jullie doorberekent”) – maar het is het snelle begin van het dreigende einde. Geen enkel bedrijf kan zich dat veroorloven en iedereen zou nog liever snel een gecalculeerd faillissement aanvragen dan hierin mee te gaan. Dit jaar heb ik dat soort reclame noch niet kunnen waarnemen. Het begint de meesten blijkbaar te dagen dat de kosten de huurprijzen inhalen. Dit jaar zijn de belastingen immers pas verhoogd. Volgend jaar moeten ze echter worden betaald. Dienovereenkomstig volgt de aardbeving volgend jaar. Daarna verdwijnen deze verhuurders van de markt. [1]
Nu wil ik hier niet de ondergang van de wereld profeteren en alles zwartkijken, omdat de boomers en welgestelden nog over kapitaalreserves beschikken, hoewel Klingbeil en Heinen (minister van Financiën NL) jacht op hen maken en hen zoveel mogelijk willen afnemen. Maar soit. Iedereen moet de politiek maar voor zichzelf beschrijven – dat hoort hier niet thuis. Wat ik wil zeggen, is dat er nog steeds kapitaal is voor vakantie – het wordt alleen minder. Maar op een gegeven moment bereiken we het omslagpunt en daarna zal er een massasterfte onder verhuurders plaatsvinden. Ook wij hebben er lang over nagedacht of we wel willen doorgaan met de verhuur. In tijden van crisis moet je investeren – dat zeggen althans sommige experts. Wij gaan dat ter harte nemen en gokken erop dat bepaalde renovaties de aantrekkelijkheid zullen vergroten. We zullen zien of dat lukt. Daarom heb ik ook deze blog in het leven geroepen. Uiteindelijk wil Ilona het huis echter voor de familie behouden en het desnoods ook zonder verhuur aanhouden.
Dat alles was trouwens niet de reden waarom Ilona en ik hebben besloten om huisje Sonnenschein te verkopen. We hebben nu 21 jaar lang bijna alleen maar „vakantie” gevierd in onze eigen vakantiehuizen, wat er eigenlijk altijd op neerkwam dat we de boel weer moesten opknappen. De energie raakt een beetje op en we willen die bergen werk gewoon niet meer. We hebben ons 21 jaar lang uitgesloofd om er nu eindelijk eens van te gaan genieten.
Ik wil nog wel even kwijt dat mijn verhaal misschien nogal van de hak op de tak lijkt te gaan. Dat klopt ook wel. Ik schrijf alles gewoon van me af zoals het in me opkomt. Ik denk er hier verder niet over na – het maakt me ook niet uit. Als ik straks het hele verhaal heb gedaan, pak ik elk onderwerp er nog wel een keer apart bij om er structuur in aan te brengen. Nu heb ik daar gewoon geen zin in. .
Schreiben Sie uns per WhatsApp!