Categorie: Story

Heb je het eerste deel gemist? U vindt hem hier: Noord-Holland-blog „Eerste deel”

In 2005 kon je een vakantiewoning in Nederland nog zonder grote problemen financieren. De koopsom bedroeg 125.000 euro en inclusief de bijkomende kosten ongeveer 130.000 euro. We leenden 30.000 euro in Duitsland en 100.000 euro bij de Rabobank in Nederland. Op 1 augustus 2005 waren we de trotse en bange (alleen ik natuurlijk) eigenaars van een vakantiehuis op Sint-Maarten.

Het huis heeft een oppervlakte van 73 m² en de kavelgrootte is 354 m². We financierden met een effectieve rente van 4,7 procent voor 20 jaar. Na tien jaar moest de rente opnieuw worden vastgelegd en die lag toen op 2,8 procent. De eigendomsoverdracht is een stuk makkelijker dan bij ons. Na de notaristermijn sta je de volgende dag al in het kadaster en alles loopt op rolletjes. Destijds waren de notariskosten met de eigendomsoverdracht zo’n 1.200 euro en de overdrachtsbelasting 1,5 procent van de koopprijs.

Vandaag de dag ligt de overdrachtsbelasting op 8(!) procent, terwijl de extra aankoopkosten met zo’n 1,5 procent gelijk zijn gebleven. De makelaar wordt bij de koop meestal door de verkoper betaald. Natuurlijk kun je voor het zoeken naar een passend huis ook zelf een makelaar inschakelen, maar die wil dan ook zo’n 1,5-2,5 procent courtage van de koopprijs hebben. Wat mij betreft een overbodige post, want op www.funda.nl staat bijna elk aangeboden vakantiehuis. Daarnaast kun je nog op Immoscout of Kleinanzeigen in Duitsland kijken. Dan heb je ook meteen 95 procent van alle aangeboden vakantiehuizen wel gezien. Wel moet ik erbij zeggen dat alle „goede” en populaire vakantiehuizen tot een paar jaar geleden helemaal niet op internet kwamen, omdat mond-tot-mondreclame al voor genoeg gegadigden zorgde. Die tijd is wel zo’n beetje voorbij. Het aantal geïnteresseerden loopt terug, omdat de omstandigheden flink zijn verslechterd.

Als ik me nu ga wagen aan het doolhof van belastingen op vakantiehuizen in Nederland, ga ik hopeloos falen – dus dat probeer ik niet eens. Iedereen die nieuwsgierig is, kan dit met een paar goede(!) vragen wel aan AI ontfutselen. Ik geef je maar twee kleine voorbeeldjes: vanaf 2026 is de btw op verhuur verhoogd van 9 naar 21 procent. Door de inflatie moesten we de prijzen voor dit jaar met wel 14(!) procent omhooggooien. En dan heb je ook nog de veranderde belasting op inkomen in Box 3, die voor duizenden euro’s aan extra kosten(!) zorgt. We gaan nu echt een „sterfte” van huurhuizen meemaken. Aan de ene kant kunnen veel mensen een vakantie zoals vroeger steeds minder betalen, en aan de andere kant zakken de inkomsten van de verhuurders weg omdat veel vakantiegangers hun verblijf drastisch inkorten of gewoon thuisblijven. Het zijn ja niet alleen de kosten voor de huur van een huisje voor de vakantie. Alle andere kosten lopen net zo hard de spuigaten uit – of het nu gaat om boodschappen, uitstapjes of een avondje uit eten. Je weet zelf al lang waar ik het over heb. Deze begrijpelijke terughoudendheid van vakantiegangers raakt verhuurders midscheeps, omdat nu het hele „project” (als het tenminste gefinancierd is of als er met de inkomsten is gerekend) begint te wankelen. Op de korte termijn profiteren sommige vakantiegangers hier nog van, omdat verhuurders vorig jaar probeerden de „dans te ontspringen” met kortingen („Kom naar mij! Ik ben niet zo’n dief van je portemonnee die de verhoogde btw aan jullie doorberekent”) – maar het is het snelle begin van het einde. Geen enkel bedrijf kan zich dit veroorloven en iedereen zou nog liever snel een gepland faillissement in gaan dan dit mee te maken. Dit jaar heb ik dat soort reclame nog niet voorbij zien komen. Het begint bij de meesten blijkbaar te dagen dat de kosten de huurinkomsten inhalen. Dit jaar zijn de belastingen immers pas verhoogd. Volgend jaar moeten ze pas echt worden afgetikt. De klap volgt dus volgend jaar. Daarna verdwijnen deze verhuurders van de markt.

Nu wil ik hier ook weer niet de ondergang van de wereld gaan voorspellen en alles afkraken, want de boomers en grootverdieners hebben nog wel wat vet op de botten, ook al maken Klingbeil en Heinen (de NL-minister van Financiën) jacht op ze en willen ze hun zo veel mogelijk afhandig maken. Maar goed, het zij zo. Politiek moet iedereen zelf maar invullen – dat hoort hier niet thuis. Wat ik wil zeggen is dat er nog steeds geld is voor vakantie – het wordt alleen minder. Maar er komt een moment dat het kantelpunt wordt bereikt, en daarna volgt een massale sterfte onder verhuurders. Wij hebben er zelf ook lang over nagedacht of we wel door moeten gaan met de verhuur. In een crisis moet je juist investeren – dat zeggen sommige experts tenminste. Dat gaan we dus maar doen; we gokken erop dat een paar renovaties het huis aantrekkelijker maken. Kijken of het werkt. Dat is ook de reden waarom ik deze blog ben begonnen. Uiteindelijk wil Ilona het huis trouwens gewoon voor de familie houden en het desnoods ook zonder verhuur aanhouden.

Dat alles was trouwens niet de reden waarom Ilona en ik hebben besloten om huisje Sonnenschein te verkopen. We hebben nu 21 jaar lang bijna alleen maar „vakantie” gevierd in onze eigen vakantiehuizen, wat er eigenlijk altijd op neerkwam dat we de boel weer moesten opknappen. De energie raakt een beetje op en we willen die bergen werk gewoon niet meer. We hebben ons 21 jaar lang uitgesloofd om er nu eindelijk eens van te gaan genieten.

Ik wil nog wel even kwijt dat mijn verhaal misschien nogal van de hak op de tak lijkt te gaan. Dat klopt ook wel. Ik schrijf alles gewoon van me af zoals het in me opkomt. Ik denk er hier verder niet over na – het maakt me ook niet uit. Als ik straks het hele verhaal heb gedaan, pak ik elk onderwerp er nog wel een keer apart bij om er structuur in aan te brengen. Nu heb ik daar gewoon geen zin in. .

Heb je het eerste deel gemist? Je vindt het hier: Noord-Holland-blog “Eerste deel”

Maar goed, we liepen dus naar dat schattige huisje toe en vonden de omgeving in eerste instantie heel aantrekkelijk. Het verkopende echtpaar was ook erg aardig en nadat we alle gegevens over het huis hadden ingevoerd, kregen we een informatieve rondleiding door het huis. Op een gegeven moment stond Ilona midden in de woonkamer – ik zie haar nog steeds voor me – met haar handen in haar zij, en verkondigde dat wij(!) het huis zouden kopen. Ik viel bijna van de wolken, keek haar aan en trok waarschijnlijk de domste blik van mijn leven. Ter verdediging moet ik in deze scène zeggen dat we in 1998 een huis hadden gebouwd en, naar het gevoel, 10 miljoen euro aan schulden hadden. We waren zo arm als kerkmuizen, hadden maar weinig spaargeld, geen idee van vakantiehuisjes en de verhuur daarvan, en absoluut geen notie van de financiering van zo’n project. Natuurlijk wilde ik haar niet in verlegenheid brengen en haar voor het verkoperspaar de middelvinger opsteken, maar ik voelde me wel alsof ik door een vrachtwagencombinatie was overreden.

Toen we eindelijk alleen waren, begon ik echter flink uit te halen met mijn kritiek op haar vermeende beslissing. Ze glimlachte alleen maar naar me en zei dat als het met het huis niet zou lukken, we het altijd nog weer konden verkopen. Ik wil nu niet elk detail van die beslissing vertellen, want in traumatische momenten vergeet je ook veel dingen. Kortom, we hebben het vakantiehuis gekocht, het de naam „Sonnenschein“ gegeven en ik heb een jaar lang geen oog dichtgedaan, omdat ik natuurlijk de verhuur van het huis op me moest nemen. Alsof grasmaaien nog niet genoeg was … en dat allemaal met slechts twee armen.

Nadat het eerste jaar, tegen mijn verwachtingen in, financieel succesvol was afgesloten, stegen de inkomsten in de daaropvolgende jaren, die we volledig weer in het bedrijf hebben geïnvesteerd. Hierbij hebben we afscheid genomen van onze beheerder, die ons huis tijdens onze afwezigheid als goedkope tweede woning gebruikte, en hadden we vervolgens het geluk dat we twee echtparen, ouders met een dochter en een schoonzoon, als beheerders konden aantrekken. Dat was een van de gelukkigste omstandigheden, aangezien de ouders tot op de dag van vandaag onze beheerders zijn. Freja en Thon horen al bij de familie en behoren tot de liefste Nederlanders die we kennen.

Het hebben van goede beheerders is een van de belangrijkste aspecten bij de verhuur van vakantiehuizen – maar daar schrijf ik ook nog een apart menupunt over.

Toch waren de eerste jaren ontzettend intens en slopend, omdat ik maar niet echt wilde geloven dat dat eerste gelukkige jaar zo zou blijven. Dus gingen we zo vaak mogelijk naar Nederland om ervoor te zorgen dat alles in orde bleef. Want ook de beheerders regelen niet alles. In overeenstemming met de typisch Duitse ambitie wilden we ons uiterste best doen om zoveel mogelijk gasten aan te trekken. Ik denk dat ik in die jaren een idee heb gekregen van hoe zelfstandigen zich moeten voelen wanneer ze een bedrijf starten en bang zijn voor hun bestaan. Het ging zo ver dat Ilona op een keer in de keuken stond en de tranen over haar wangen biggelden, omdat ze zich gewoon overweldigd voelde: naast de dagelijkse waanzin moest ze ook nog eens een vakantiehuis onderhouden en verzorgen.

Ilona vindt het natuurlijk niet leuk dat ik het hier ter sprake breng. Het is alleen bedoeld om iedereen te laten zien dat je niet zomaar een vakantiehuis kunt kopen, het een beetje kunt verhuren en dan vrolijk door het leven kunt gaan. Het was (en is in sommige opzichten nog steeds) een baan waarbij je alleen succes hebt als je flink investeert – of dat nu in geld of in fysieke inspanningen is. Dankzij de ervaring die je in de loop der jaren hebt opgedaan, is het niet meer zo stressvol en kun je taken zoals tuinieren of lichte klussen uitbesteden aan medewerkers, die je je dankzij de goede verhuuropbrengsten inmiddels ook kunt veroorloven. Maar ook bij de verhuur van vakantiehuizen krijg je helemaal niets cadeau(!).

👉 Tot die tijd: bekijk de tekst over huis wijde blik eens.

Heb je het eerste deel gemist? Je vindt het hier: Noord-Holland-blog “Eerste deel”

Om ons als familie een beetje te kunnen plaatsen, deel ik een paar details uit ons leven, hoewel mijn gezin er nu al over loopt te zeuren …

Nu jullie mijn beroep kennen, moeten jullie natuurlijk ook dat van Ilona te weten komen. Ze was commercieel medewerkster en gepassioneerd moeder. Ik heb tot op de dag van vandaag niet begrepen hoe je het voor elkaar krijgt om te gaan werken, een heel huis te poetsen, vier sportieve mannen achter hun broek aan te zitten en ook nog eens voor hen te zorgen. Ik vermoed dat ze van een andere planeet komt en in werkelijkheid vijf armen heeft en ook nooit hoeft te slapen. Ik blijf ook tot op de dag van vandaag en in de toekomst hardnekkig proberen om haar ooit met die vijf armen te betrappen. Al was het maar omdat ze altijd tegen me liep te mopperen als ik mijn enige taak, het gras maaien, weer eens niet had gedaan – een man kan immers niet aan alles denken.

Na mijn opleiding en een zevenjarig intermezzo bij de Bundesgrenzschutz, kwamen we in 1985 met z’n drieën naar Dortmund. Ik begon daar bij de politie in Noordrijn-Westfalen en Ilona ging langzaamaan weer aan het werk, omdat Christian eindelijk de kleuterleeftijd had bereikt.

Zo woonden we vanaf 1987 in een koopappartement en vanaf 1998 in ons eigen huis om iedereen de ruimte te geven – in 1989 breidde Stefan namelijk ons gezin uit en in 1990 volgde Andreas.

Onze vrienden en buren bleven in 1998 in het koopappartement wonen en kochten in datzelfde jaar een vakantiehuis in Sint Maarten/Noord-Holland. Natuurlijk gingen we bij hen op bezoek en brachten we een heerlijk weekend met hen door. Onze eerdere gezamenlijke vakanties met de kinderen waren ook al geweldig en ontspannen geweest. We leerden dit land echt liefhebben en brachten er bijna al onze gezinsvakanties door. In het begin lag dat er vast ook aan dat de kinderen het zo naar hun zin hadden en wij de voorkeur gaven aan de nabijheid van Duitsland, voor het geval er eens iets met de kinderen mocht zijn (op dat gebied waren we destijds best een paar angsthazen). Bovendien kun je pas echt van je eigen vakantie genieten als de kinderen het naar hun zin hebben. Maar later voelden we ons er simpelweg thuis en groeide de liefde voor deze plek steeds meer. Tot we in 2005 werden gebeld door onze vrienden. Ze vertelden dat er bij hen in de buurt een ontzettend leuk vakantiehuis te koop stond en dat we er op z’n minst even naar moesten komen kijken. Terwijl ik vooral een gezellig weekend voor ogen had, zag Ilona er achteraf gezien waarschijnlijk toch al wat meer in. Waarom, dat merken jullie zo meteen.

Dus reden we weer eens naar het rustige Sint Maarten, een klein dorpje met zo’n duizend inwoners, en zochten onze vrienden op. Ik moet er trouwens nog wel even bij vertellen dat Ilona in ons huwelijk eigenlijk altijd degene was die op de rem trapte, terwijl ik duizend ideeën in mijn hoofd had over hoe we ons leven konden verbeteren. Ze vond mijn ideeën op zich ook altijd “best” goed, maar de minste daarvan hadden echt een overlevingskans. Ik weet eigenlijk ook niet waarom …

Hoe gaat het verder?
Morgen merk je in het derde deel van ons verhaal hoe we tijdens het “alleen maar even kijken” opeens de eigenaars werden van een vakantiehuis (Sonnenschein)!

👉Tot dan: snuffel hier gerust eens rond door ons huidige passieproject, huis wijde blik!

Inleiding:

Het begin bepaalt de schrijfstijl. Hier rijst de vraag: “Wat wil je (Rainer) eigenlijk vertellen en vooral, hóé wil je het vertellen?” Moet het de afstandelijke en op feiten gebaseerde stijl zijn die zo min mogelijk weerstand oproept, of toch die lossere omgangstaal die af en toe ook polariseert? Ik heb gekozen voor de lossere omgangstaal. Alleen al omdat ik 43 jaar lang als politie- en rechercheofficier verplicht was om me onmiskenbaar en correct uit te drukken, en ik me daar nu met veel plezier tegen wil verzetten. Bovendien past het ook beter bij mijn karakter. Als zelfs de paus critici heeft, mag ik er vast ook wel een paar hebben. Ik ga geen enkele confrontatie uit de weg en waarschuw hierbij alle idioten die de strijd met mij willen aangaan. Je mag me best uitschelden, maar ga niet janken om mijn reactie! Kritiek met een fatsoenlijke onderbouwing kan ik daarentegen prima hebben.

Nog een woord over de reden waarom ik een blog schrijf: allereerst wil ik reclame maken voor ons vakantiehuis Weitblick, omdat de moeilijke tijden voor de verhuur net zijn begonnen en de professionele verhuurders de particulieren naar de marge willen drukken. De algoritmes van de boekingsplatforms (FeWo-direkt, Airbnb, Booking.com, enz.) zijn merkbaar veranderd, waardoor je aanzienlijk minder aanvragen krijgt en veel verhuurders de handdoek in de ring gooien door hun huis of chalet te verkopen. Bovendien dwingen de “grote jongens” particuliere eigenaren om hun annuleringsvoorwaarden op te offeren, of praten ze hen aan dat ze het beste 30 procent korting kunnen geven.

Ik ben totaal niet extravert en laat mezelf daarom liever niet zien op sociale media, en dat geldt ook voor mijn vrouw (Ilona). Maar ik wil me verzetten tegen de “grote jongens” en het veld niet zonder slag of stoot aan hen overlaten. Dus ben ik nu aan het oefenen om extravert te zijn. Dat kan volgens mij alleen werken als ik ook echt eerlijk bij jullie overkom. Ik beloof simpelweg dat ik dat zal zijn. Jullie zullen het wel merken zodra ik bij de cijfers aankom. Als ik hier toch al veel open kaart wil spelen, dan wil ik mijn ervaringen ook graag doorgeven aan iedereen die met de gedachte speelt om zelf een vakantiehuis te kopen, of die gewoon nieuwsgierig is naar wat dat nu eigenlijk allemaal kost.