De levensplanning kort voor de zestigste verjaardag. Deel 7

Heb je het eerste deel gemist? U vindt hem hier: Noord-Holland-blog „Eerste deel”

Nu verloopt het leven niet altijd langs een rechte lijn, maar af en toe ook als een seismograaf bij een aardbeving. Er zijn meerdere uitslagen en je weet nooit of er nog een volgt. Ongeveer zo verliepen de discussies tussen Ilona en mij, toen we de tijd na ons werkende leven bespraken. Op dit punt moet ik de informatie toevoegen dat we in de kleine en rustige 7.000-zielen-voorstad Dortmund-Husen, aan de grens met Unna, woonden. De kinderen groeiden hier twintig jaar lang prachtig op en we waren echt gelukkig om daar te wonen. Omdat ik als politie-/rechercheambtenaar inzicht had in de criminaliteitsstatistieken, wist ik natuurlijk ook dat de wereld in Husen nog meer dan in orde was. Zo’n plek neem je graag als middelpunt van het leven voor de kinderen. De andere kant van Husen was dat er vanaf ca. 2011 een horeca-sterfte was, waarbij er niets van overbleef om ’s avonds eens een glas wijn te drinken. De kijk op deze plek veranderde volledig toen het laatste kind het huis had verlaten Ik heb me op dat moment nog nooit zo eenzaam gevoeld. Geen wild getrappel meer de trap af, geen nachtelijke uitstapjes naar de koelkast, geen LAN-party’s. Het huis was niet meer het huis waar ik zo van hield. De kinderen hebben er een bijzondere plek van gemaakt. Het werd voor mij een burgerlijke plek, waar ik elke week het gazon moest maaien en met buren moest discussiëren over de geknipte of te hoog gegroeide heg. Ilona daarentegen hield van haar bloemen, die ze zelf geplant had, en haar houten bank, waarop ze naar haar bloemen kon kijken und van de rust genoot. De andere kant was dat Ilona de 175 m² woonoppervlakte (het was slechts een hoekwoning) moest blijven onderhouden en alleen de uren bespaard werden die voor de vrachtwagen aan levensmiddelen en de bergen was van onze sportieve kinderen niet meer nodig waren – maar er bleef nog genoeg werk over. Ik wilde dat gewoon niet meer voor ons beiden. Ik heb weliswaar niet de handen in de zij gezet en besloten dat we ons woonhuis verkopen, maar ik kon Ilona ervan overtuigen. Het bijzondere aan deze toekomstige levensinvulling was dat ik ook geen eigendom meer in Duitsland wilde. Ik wilde een echt mooie huurwoning, om op elk gewenst moment naar behoefte het middelpunt van mijn leven te kunnen verplaatsen. Nu zullen de eerste lezers denken: Is die stom? Kan die niet rekenen? De verkoopopbrengst gaat nu toch op aan de toekomstige huur. Ik wil niet arrogant overkomen als ik zeg dat ik daar natuurlijk ook aan gedacht heb. Dus heb van ik Ilona het voorstel gedaan dat we een tweede vakantiehuis kopen van de behaalde opbrengst van ons woonhuis en zodoende de gezinsportemonnee niet overmatig belasten met de huur.

Dus verkochten we in 2018 ons thuis, betrokken een geweldige en gloednieuwe huurwoning in de binnenstad van Dortmund en kochten in 2019 een tweede vakantiehuis in ons bungalowpark De Wielen in Sint Maarten. Het bijzondere aan dit huis is dat het 15 m² meer oppervlakte heeft en aan de rand van het park ligt met een geweldig uitzicht.

We kozen voor een grondige renovatie, kapten drie bomen op het grondstuk en lieten een dakkapel over de gehele breedte inbouwen. Zo kwamen we aan ons vakantiehuis Weitblick, dat naar onze mening bijzonder goed geslaagd is en door de gasten uitstekend wordt ontvangen. Niet alleen het vakantiehuis heeft ons leven verrijkt, ook Ilona is in haar nieuwe thuis in Dortmund inmiddels gelukkig en geniet van de vele restaurants, cafés, culturele en medische voorzieningen, die allemaal te voet of met de fiets te bereiken zijn. Nu drinken we, nee ik, af en toe in onze lievelingskroeg een glas wijn en Ilona een rabarberschorle en zijn we tevreden na onze aanvankelijk moeilijke tijd. Ik herzie ook mijn eerdere standpunt dat de verkoop van je thuis en de verhuizing naar een huurwoning slechts een verandering van stenen is. Het was verdomd moeilijk om op onze leeftijd een nieuw thuis te creëren en de oude gewoontes los te laten. Maar als het ons in 2018 niet was gelukt, dan hadden we het nooit gedaan. Vandaag de dag was het een van de beste beslissingen in ons leven. Ik heb het Ilona net gevraagd en zij ondertekent deze zin ook voor mij – hoewel niet zonder nog een keer te herinneren aan haar bloemetjes en haar bankje, die ze nog steeds een beetje mist.

Tot dan: bekijk gerust eens de complete video van het strand in Sint Maartenszee …