Heb je het eerste deel gemist? Je vindt het hier: Noord-Holland-blog “Eerste deel”
Maar goed, we liepen dus naar dat schattige huisje toe en vonden de omgeving in eerste instantie heel aantrekkelijk. Het verkopende echtpaar was ook erg aardig en nadat we alle gegevens over het huis hadden ingevoerd, kregen we een informatieve rondleiding door het huis. Op een gegeven moment stond Ilona midden in de woonkamer – ik zie haar nog steeds voor me – met haar handen in haar zij, en verkondigde dat wij(!) het huis zouden kopen. Ik viel bijna van de wolken, keek haar aan en trok waarschijnlijk de domste blik van mijn leven. Ter verdediging moet ik in deze scène zeggen dat we in 1998 een huis hadden gebouwd en, naar het gevoel, 10 miljoen euro aan schulden hadden. We waren zo arm als kerkmuizen, hadden maar weinig spaargeld, geen idee van vakantiehuisjes en de verhuur daarvan, en absoluut geen notie van de financiering van zo’n project. Natuurlijk wilde ik haar niet in verlegenheid brengen en haar voor het verkoperspaar de middelvinger opsteken, maar ik voelde me wel alsof ik door een vrachtwagencombinatie was overreden.
Toen we eindelijk alleen waren, begon ik echter flink uit te halen met mijn kritiek op haar vermeende beslissing. Ze glimlachte alleen maar naar me en zei dat als het met het huis niet zou lukken, we het altijd nog weer konden verkopen. Ik wil nu niet elk detail van die beslissing vertellen, want in traumatische momenten vergeet je ook veel dingen. Kortom, we hebben het vakantiehuis gekocht, het de naam „Sonnenschein“ gegeven en ik heb een jaar lang geen oog dichtgedaan, omdat ik natuurlijk de verhuur van het huis op me moest nemen. Alsof grasmaaien nog niet genoeg was … en dat allemaal met slechts twee armen.

Nadat het eerste jaar, tegen mijn verwachtingen in, financieel succesvol was afgesloten, stegen de inkomsten in de daaropvolgende jaren, die we volledig weer in het bedrijf hebben geïnvesteerd. Hierbij hebben we afscheid genomen van onze beheerder, die ons huis tijdens onze afwezigheid als goedkope tweede woning gebruikte, en hadden we vervolgens het geluk dat we twee echtparen, ouders met een dochter en een schoonzoon, als beheerders konden aantrekken. Dat was een van de gelukkigste omstandigheden, aangezien de ouders tot op de dag van vandaag onze beheerders zijn. Freja en Thon horen al bij de familie en behoren tot de liefste Nederlanders die we kennen.
Het hebben van goede beheerders is een van de belangrijkste aspecten bij de verhuur van vakantiehuizen – maar daar schrijf ik ook nog een apart menupunt over.
Toch waren de eerste jaren ontzettend intens en slopend, omdat ik maar niet echt wilde geloven dat dat eerste gelukkige jaar zo zou blijven. Dus gingen we zo vaak mogelijk naar Nederland om ervoor te zorgen dat alles in orde bleef. Want ook de beheerders regelen niet alles. In overeenstemming met de typisch Duitse ambitie wilden we ons uiterste best doen om zoveel mogelijk gasten aan te trekken. Ik denk dat ik in die jaren een idee heb gekregen van hoe zelfstandigen zich moeten voelen wanneer ze een bedrijf starten en bang zijn voor hun bestaan. Het ging zo ver dat Ilona op een keer in de keuken stond en de tranen over haar wangen biggelden, omdat ze zich gewoon overweldigd voelde: naast de dagelijkse waanzin moest ze ook nog eens een vakantiehuis onderhouden en verzorgen.
Ilona vindt het natuurlijk niet leuk dat ik het hier ter sprake breng. Het is alleen bedoeld om iedereen te laten zien dat je niet zomaar een vakantiehuis kunt kopen, het een beetje kunt verhuren en dan vrolijk door het leven kunt gaan. Het was (en is in sommige opzichten nog steeds) een baan waarbij je alleen succes hebt als je flink investeert – of dat nu in geld of in fysieke inspanningen is. Dankzij de ervaring die je in de loop der jaren hebt opgedaan, is het niet meer zo stressvol en kun je taken zoals tuinieren of lichte klussen uitbesteden aan medewerkers, die je je dankzij de goede verhuuropbrengsten inmiddels ook kunt veroorloven. Maar ook bij de verhuur van vakantiehuizen krijg je helemaal niets cadeau(!).

Schreiben Sie uns per WhatsApp!